نام کاربری
کلمه عبور
کلمه عبور را فراموش کرده اید ؟
کد پیگیری


نام و نام خانوادگی
شماره همراه
آدرس ایمیل


تازه ترین ها
        
موسسه فرهنگی هنری سپهر سوره هنر - جشنواره ها و محافل - جشنواره فیلم کوتاه دینی رویش - دوره دهم

جشنواره فیلم کوتاه دینی رویش / دوره دهم

یادداشت

نقش موسیقی در سینما


در تاریخ سینما، اندک فیلم سازانی هستند که موسیقی فیلم را تابعی از تصویر به شمار نیاورده باشند و از طرف دیگر، کمتر آهنگساز و موسیقی دانی را می توان یافت که برای موسیقی فیلم، استقلال هنری قائل باشند که البته این امر به سرشت سینما برمی گردد که همه هنرها را در خدمت خود در می آورد. 

در بین هنرها، موسیقی مستقیم و بیش ترین کشش را به سمت هیجانات دارد. در تاریخ سینما به رغم آن که سینماگران و فیلم سازان برای موسیقی فیلم حساسیت و اهمیت زیادی قائل بودند، اما در عین حال موسیقی فیلم همیشه به مثابه تابعی از تصویر قلمداد شده و اصالت و هنر سینما با تصویر شناخته می شد.

این که موسیقی فیلم نمی تواند اثر و هنری مستقل باشد بر هیچ آهنگسازی پوشیده نیست، زیرا مرزهایی مانند کلام، فضا، ریتم، موقعیت درام فیلم و تصویر، آهنگساز را مقید و محدود می کند.

یک آهنگساز فیلم باید در نوشتن موسیقی فیلم، دینامیک موسیقی(ضعف و شدت اصوات) خود را بر اساس تناسب یا عدم تناسب یک قطعه موسیقی فیلم را با کلام و دیالوگ سکانس فیلم تعیین کند.

اگر یک کارگردان موسیقی نمی داند، باید شعور موسیقیایی بالایی داشته باشد و موسیقی را بشناسد تا بتواند با آهنگساز از زبان موسیقی و تصویر حرف بزند و ارتباط برقرار کند و در ساخت، تنظیم آهنگ و انتخاب ساز، نظری موثر و صحیح ارائه کند.

یک آهنگساز برای ساخت یک موسیقی فیلم، باید مسائلی مانند تطبیق روانی و عاطفی موسیقی با فیلم را بشناسد و هم چنین با گرامر فیلمسازی و بیان تصویر آشنایی داشته باشد تا بتواند خصوصیات فیلم و تصویر را با مقتضیات اثرش هماهنگ سازد. ارزش موسیقی فیلم را نمی توان به عنوان یک اثر و هنر و در حالت مستقل بررسی کرد، بلکه باید دید تا چه اندازه به بیان تصویر کمک کرده است. یعنی موسیقی تا چه حد توانسته روی فیلم بنشیند و احساسات و تاثیر پذیری بیشتری را برانگیزد. سید مرتضی آوینی در این باره می گوید: «استفاده از موسیقی در فیلم، غالبا به یک اشتباه رایج باز می گردد: جبران نقص بیان عاطفی فیلم». 

ارزش و معیار موسیقی فیلم مطلوب، هماهنگی و مطابقت آن با تصویر در فیلم می باشد و حالات روانی و عاطفی که برای مخاطب ایجاد می کند. موسیقی فیلم از محدوده تشدید هیجان و حس و ایجاد حالت احساسی و روانی یا عاطفی در فیلم نباید فراتر رود و با همراهی و تجدید حرکت در تصویر، کمک کند که تماشاگر، بیشتر با فیلم درگیر شود.

شهید سید مرتضی آوینی می گوید: «غالب فیلم سازان بی آن که در این مساله تامل داشته باشند، تنها می خواهند «نقص بیان هنری» خویش را با موسیقی بپوشانند، که البته هر چند ظاهرا در این کار توفیق پیدا می کنند، اما در چشم اهل باطن، از این کار نتیجه ای جز ابتذال حاصل نمی شود».

موسیقی به صورت یک هنر مستقل اگر بخواهد در سینما مورد استفاده قرار بگیرد، هرگز با تصویر و یا سایر عناصر بیانی سینما ترکیب نخواهد شد، چرا که تاثیرش مستقل از تصویر و بی نیاز به آن است، اما موسیقی فیلم، ماهیتا از موسیقی مستقل از فیلم تمایز پیدا می کند، تمایزاتی که لاجرم موسیقی را از استقلال در تاثیر خارج می کند و آن را به استخدام سینما در می آورد.


● هادی حق پرست.

نقش موسیقی در سینما