نام کاربری
کلمه عبور
کلمه عبور را فراموش کرده اید ؟
کد پیگیری


نام و نام خانوادگی
شماره همراه
آدرس ایمیل


تازه ترین ها
        
موسسه فرهنگی هنری سپهر سوره هنر - جشنواره ها و محافل - جشنواره فیلم کوتاه دینی رویش - دوره دهم

جشنواره فیلم کوتاه دینی رویش / دوره دهم

یادداشت

درباره فیلم کوتاه



فیلم کوتاه چیست؟

پاسخ سرراست و قطعى براى اين پرسش وجودندارد. طبيعتاً معيار «زمان» شاخص ترين وجه تمايز بين فيلم كوتاه و بلند است، اما به نظر مى رسد اين ملاك مكانيكى تر از آن است كه بتواند وجوه ارگانيستى اين تفاوت را بازشكافد. زمان در صورتى مى تواند به فيلم كوتاه هويت ببخشد كه محدوديت هاى ناشى از آن منجر به بروز خلاقيت و نوآورى هاى بيانى شود.

البته اين نكته كه ممكن است داستانى چنان ظرفيت محدود داشته باشد كه صرفاً در قالب فيلم كوتاه امكان پرداخت به خود گيرد، وجه ديگر اين ماجراست، اما درحالت كلى فيلم كوتاه با نوعى رهيافت متفكرانه تر نسبت به فيلم بلند تشخص پيداكرده است. فيلم هاى داستانى بلند بيشتر در زمينه سرگرم سازى و تجارت ناشى ازآن كاربرد دارند اما فيلم كوتاه كمتر در اين سطح حركت كرده است و بعد تجربى آن به ابعاد ديگر سینما مى چربد.

سینما با فيلم كوتاه آغاز شد و شكل گرفت. فيلم هايى از قبيل آب پاشى به باغبان، غذا دادن به بچه، خروج كارگران از كارخانه، ورود قطار به ايستگاه و ... هر يك دارای ماجرايى بسيار ساده بودند. اما اين به آن معنا نبود كه در آن زمان آدم هايى از قبيل لوميرها و گريفيث و ديگران تنها به دنبال وجوه انديشمندانه سينما بودند و از همين رو به جاى ساخت فيلم بلند بالاى ۷۵ دقيقه، آثار نهايتاً ۱۵ دقيقه اى توليدمى كردند. آنچه مهمترين دليل اين روند به شمار مى رفت، ظرفيت اندك دستگاه هاى فيلمبردارى آن زمان و نيز تعداد كم سالن هاى سينما، گنجايش محدودشان، سرعت بخشى به روند فيلمسازى و بالا بردن بهره هاى تجارى ناشى از آن، تعداد اندك دستگاه هاى فيلمبردارى و... بود كه اجازه به كارگيرى حلقه هاى بيشتر فيلمبردارى را نمى داد. از ميانه دهه دوم قرن بيستم، سينما با فيلم هاى بلند شناسانده شد و اين روند تا به امروز نيز ادامه دارد.

از همين رو كسانى كه در ظرف ۸۰-۷۰ سال گذشته فيلم كوتاه مى ساختند، انگيزه هايى جدا از بلندسازان داشتند و ديگر محدوديت امكانات دليل اصلى به حساب نمى آمد. اين جاست كه بايد از حوزه فيلم كوتاه به عنوان يك حوزه مستقل سينمايى ياد كرد. اما چرا اين حوزه مستقل هم پاى حوزه مستقل ديگر يعنى فيلم بلند رشد و گسترش پيدانكرد؟ پاسخ در دو عامل كلى نهفته است. نخست نبود سرمايه لازم براى ساخت و دوم فراهم نبودن بسترمناسب براى جذب تماشاگر. اين نكته اى نيست كه خاص ايران باشد.

به عبارت ديگر هرجا روى آسمان فيلم كوتاه همين رنگ است، گيريم يك جا ابرى تر است و جاى ديگر صاف تر.

مثلا حدود ۱۵-۱۰ سال پيش عده اى از سازندگان فيلم كوتاه در اروپا جلسات وپژوهش هايى را درباره ماهيت و علت استقبال كم از فيلم كوتاه برگزاركردند كه در آن به نتايجى كاربردى از قبيل امكان نمايش توأمان تعدادى فيلم كوتاه با موضوع واحد در يك سانس يا چند سانس سينما، تنوع بخشيدن به مضامين فيلم هاى كوتاه، رساندن زمان فيلم هاى كوتاه به نيم ساعت و كمتر و ترغيب دولت يا انجمن هاى روشنفكرانه به حمايت از فيلم كوتاه رسيدند. اين نشان مى دهد معضل سرمايه و مخاطب درخصوص فيلم كوتاه ابعاد جهانى دارد و البته اين بدان معنا نيست كه تلاش مسئولان هم در همه جا براى رفع اين معضل يكسان است. درواقع آنچه به احياى فيلم كوتاه كمك مى كند توجه به همين نكته است.

واقعيت آن است كه فيلم كوتاه همواره احتياج به حمايت دارد. در برخى كشورهاى اروپايى، تهيه كنندگان سينما ملزم هستند در ازاى هر فيلم موفق، ۳ فيلم كوتاه توليدكنند يا بخرند. اين يك نمونه از راهكارهاى حمايتى از اين نوع سينما است. حمايت هاى دولتى يا انجمن هاى خصوصى مى تواند در زمينه هاى متنوعى از قبيل معرفى، زمينه سازى براى نمايش عمومى، برگزارى جشنواره، برپايى جلسات نمايش ويژه همراه با تحليل و بررسى و نقد، استفاده از تلويزيون  (به عنوان يكى از بهترين امكانات يارى دهنده فيلم كوتاه) و بازاريابى براى تبادلات فراملى صورت پذيرد كه البته همه اينها در صورتى به شكل مطلوب تحقق پيدامى كند كه متوليان و سازندگان فيلم كوتاه نيز در مسير هدفمندترى حركت كنند.

درباره فیلم کوتاه