نام کاربری
کلمه عبور
کلمه عبور را فراموش کرده اید ؟
کد پیگیری


نام و نام خانوادگی
شماره همراه
آدرس ایمیل


تازه ترین ها
        
موسسه فرهنگی هنری سپهر سوره هنر - جشنواره ها و محافل - جشنواره فیلم کوتاه دینی رویش - دوره دهم

جشنواره فیلم کوتاه دینی رویش / دوره دهم

یادداشت

رویارویی با سینمای دینی

 

رویارویی با سینمای دینی (اگر تقسیم سینما به دینی و غیردینی درست باشد) در این دیار به طرز عجیبی با احساسات گرایی درآمیخته است. این احساسات گرایی به دو صورت افراطی و تفریطی به رد کامل سینمای دینی یا غلو در آن منجر شده است.

نظریه رد سینمای دینی، از ناپیوستگی جهان سینما و جهان دین بحث می کند و جمع این دو را در سینمای دینی نامحتمل و بلکه ناممکن می شمارد. نظریه غلو در سینمای دینی عمدتا متکی به دیدگاه عوام در زمینه این گونه سینماست.

دیدگاه عوام، آن دسته از فیلم ها را دینی می شمارد که درباره موضوعات دینی و مذهبی است. متکی دانستن سینمای دینی به روایت های دینی و تعریف آن برحسب «موضوع»، در واقع محدود کردن آن است.

سینمای دینی نه منوط به موضوع بلکه وابسته به «سبک» و خود تجربه تماشای فیلم است. مایکل برد در مقاله «فیلم در مقام تجلی قدسی» می نویسد: می دانیم فیلم های فراوانی درباره موضوع های دینی ساخته شده؛ ولی بیشتر آنها به سبب بی توجهی به ویژگی های سبکی این رسانه، به راه خطا رفته است. صرف نظر از داستان های کم مایه انجیل و فیلم های مبتذل و کسالت آوری که معمولا از آنها با عنوان «فیلم های دینی» یاد می کنند، آنچه در بحث های ربانی سینمایی نیاز است، توجه به این نکته است که سبک فیلم چگونه می تواند مکاشفه امر قدسی را مقدور سازد.

پاول شریدر نیز در کتاب «سبک استعلایی در فیلم» بر این نکته تاکید می کند که دینی بودن فیلم بیشتر در گرو سبک آن است تا موضوع. دارول بریانت در مقاله «سینما، دین و فرهنگ همگانی» نوشته است: اهمیت معنوی فیلم ربط چندانی به محتوا یا موضوع آن ندارد بلکه بیشتر مدیون تجربه ما از خود فیلم است. یعنی درک و مشاهده هماهنگی و نظمی که نقطه مقابل تجربه دنیای هر روزه ماست.


● یادداشتی از محمد شهبا/مترجم کتاب «تاملاتی در باب سینما و دین»

رویارویی با سینمای دینی